تنزینگ؛ فیلمی که فاتح اورست را از سایه بیرون می‌کشد
۷۰ سال پشت نام هیلاری پنهان ماند؛ حالا دوربین جنیفر پیدوم روی مردی زوم کرده که اول قله را فتح کرد و بعد تاریخ او را فراموش کرد.
در ۲۹ مه ۱۹۵۳، وقتی ادموند هیلاری از قله اورست پایین آمد، خبرنگارها فقط یک سؤال داشتند: «هیلاری چطور بود؟» کسی از تنزینگ نورگی نپرسید که در آن چند دقیقه بالای جهان چه دید. هفتاد و سه سال بعد، جنیفر پیدوم دوربینش را دقیقاً روی همان نقطه خالی گذاشته است؛ جایی که تاریخ یک قهرمان را نوشت و دیگری را در پاورقی جا گذاشت.
مردی که در عکس‌ها همیشه یک قدم عقب‌تر ایستاد
تنزینگ نورگی در ۱۹۱۴ در دهکده تساچو در منطقه سولوخمبو نپال به دنیا آمد؛ با نام اصلی نامیگال وانگری. او پیش از آن صعود تاریخی، در چندین اکسپدیشن بریتانیایی به اورست شرکت کرده بود و تنها شرپایی بود که تجربه‌اش از هیمالیا به اندازه کوهنوردان غربی بود. اما قاعده آن دوران ساده بود: سفیدپوست صعود می‌کند، شرپا بار می‌برد. فیلم پیدوم دقیقاً همین قاعده را هدف گرفته و از همان سکانس‌های اول، تنزینگ را نه به‌عنوان راهنما، بلکه به‌عنوان کوهنوردی با جاه‌طلبی مستقل نشان می‌دهد.
هیدلستون و فونتسوک؛ دوئتی که فیلم را از کلیشه نجات می‌دهد
خندن فونتسوک در نقش تنزینگ نورگای، بار عاطفی فیلم را روی دوش می‌کشد و تام هیدلستون در نقش سر ادموند هیلاری، تصویری خاکستری از قهرمان ملی نیوزیلند می‌سازد؛ نه شرور، نه معصوم. در کنارشان ویلم دفو در نقش جان هانت (سرپرست اکسپدیشن)، کترینا بلف در نقش جیل هندرسون و تینلی لامو در نقش داوا حضور دارند. تیم بازیگری چند نسلی است: تنزین دالها نقش تنزینگ جوان را بازی می‌کند و سامدروپ دورجه لاما نقش پسر او را.
پشت دوربین؛ ترکیب غیرمنتظره یک کارگردان داستانی و یک فیلمنامه‌نویس کهنه‌کار
جنیفر پیدوم کارگردانی را بر عهده دارد و فیلمنامه را لوک دیویس نوشته؛ همان کسی که سال‌ها روی روایت‌های واقعی کار کرده است. موسیقی ربکا کاریجورد، فیلم‌برداری استفان دوسکیو و تدوین سیمون نجوو، ترکیبی است که در نقدها بیشترین تعریف را از آنِ طراحی صدای فیلم دانسته‌اند؛ از خرد شدن برف زیر قندیل‌ها تا صدای تنفس در هوای رقیق بالای ۸۰۰۰ متر.
عددهایی که مسیر فیلم را مشخص می‌کنند
- اولین نمایش جهانی: ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در پنجاه‌وسومین جشنواره فیلم تلوراید
- اکران سینمایی: ۹ اکتبر ۲۰۲۶ در آمریکا و استرالیا
- انتشار جهانی: ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از طریق اپل تی‌وی
- مدت زمان: ۱۲۵ دقیقه، زبان انگلیسی
- محل فیلم‌برداری: نپال (منطقه اورست و کاتماندو)، نیوزیلند و هند، بین مه تا اوت ۲۰۲۵
- جایزه: محبوب‌ترین فیلم از نگاه تماشاگران در چهل‌ونهمین جشنواره میل ولی، ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶
۹۸ درصد راتن تومیتوز، ۶۷ از متاکریتیک؛ شکاف معنادار
این اختلاف عددی خودش یک داستان است. تماشاگران و منتقدان سینمایی فیلم را دوست دارند، اما منتقدان سخت‌گیرتر می‌گویند روایت مسیرش قابل پیش‌بینی است. کورتلین کلی از RogerEbert.com با امتیاز ۸۸، تصاویر پهپادی و صدای فیلم را «غوطه‌ورکننده» توصیف کرده. تانیا حسین از Collider با ۸۰ نوشته فیلم فراتر از ماجراجویی، روایتی از ایمان و پیوند انسانی است. جیم وجوودا از IGN با ۸۰ اشاره کرده که پرداخت عاطفی به پیشینه تنزینگ، پیش‌بینی‌پذیری داستان را جبران می‌کند. جنت کتسولیس از نیویورک تایمز با ۷۰ فیلم را «باوقار و صادق» خوانده و مونیکا کاستیلو از The A.V. Club معتقد است فیلم می‌کوشد جایگاه تاریخی مردانی را پس بگیرد که سال‌ها در پاورقی مانده‌اند.
چرا این فیلم را باید در فهرست تماشای پاییز گذاشت
فیلم تنزینگ نه یک مستند کوهنوردی است و نه یک درام تاریخی خشک. چیزی که آن را از انبوه فیلم‌های بقایای انسانی جدا می‌کند، انتخاب زاویه دید است: دوربین پیدوم بیشتر از آنکه دنبال قله باشد، دنبال لحظه‌ای است که تنزینگ تصمیم می‌گیرد دیگر فقط باربر نباشد. برای کسانی که داستان‌های واقعی را با جزئیات انسانی دوست دارند، این ۱۲۵ دقیقه ارزش وقت گذاشتن دارد؛ خصوصاً که از ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ روی اپل تی‌وی در دسترس است.
بعد از این مطلب بخوانید
فرهنگ و هنر
تایتانیک؛ کشتی باشکوهی که غرق‌نشدنی تصور می‌شد، اما در اولین سفرش به فاجعه رسید
قرار بود تایتانیک نماد قدرت مهندسی بشر باشد؛ کشتی عظیمی که سفر دریایی را به تجربه‌ای لوکس و باشکوه تبدیل می‌کرد. اما فقط چند روز پس از آغاز …
ادامه مطلب
لینک کپی شد.
دیدگاه‌ها (۰)