کودکان و والدین
راهکارهای موثر برای مدیریت حسادت در کودکان
حسادت یکی از احساسات طبیعی دوران کودکی است که با رفتارهایی مانند گریه، لجبازی و پرخاشگری بروز میکند. والدین با شناخت دلایل آن و ارائه راهکارهای مناسب میتوانند به کودک در مدیریت این احساس کمک کنند.
به گزارش مجله فرتاک؛ حسادت زمانی ایجاد میشود که کودک تصور کند فرد دیگری چیزی را که برای او مهم است از او گرفته یا ممکن است جایگاهش را تهدید کند. این احساس معمولاً به دلیل ترس از دست دادن توجه والدین، محبت مادر یا پدر، زمان اختصاصی با والدین، اسباببازی، جایگاه در خانواده، موفقیت یا تحسین دیگران و رابطه با دوستان بروز میکند.
برای مثال، کودک ممکن است با دیدن اینکه مادر مدت زیادی نوزاد را در آغوش گرفته بگوید: «این بچه رو دوست داری، منو دوست نداری». در بسیاری از موارد، منظور واقعی کودک این نیست که واقعاً باور دارد والدین او را دوست ندارند؛ بلکه میخواهد بگوید: «من هم به توجه و محبت تو نیاز دارم.»

چرا کودکان حسودی میکنند؟
یکی از رایجترین دلایل حسادت، ترس از دست دادن توجه و محبت والدین است که بهخصوص پس از تولد فرزند دوم اهمیت پیدا میکند. کودک بزرگتر ممکن است ببیند والدین زمان زیادی را صرف شیر دادن، بغل کردن، خواباندن و مراقبت از نوزاد میکنند و از نگاه او، این اتفاق به این معناست که قبلاً مادر بیشتر برای او وقت داشته است.
وقتی والدین کودک را با خواهر، برادر، دوست یا همکلاسیاش مقایسه میکنند، احتمال شکلگیری احساس رقابت و حسادت بیشتر میشود. جملههایی مانند «ببین خواهرت چقدر خوب نقاشی میکشه» یا «دوستت خیلی بهتر از تو درس میخونه» ممکن است کودک را به این نتیجه برساند که ارزش او در مقایسه با دیگران سنجیده میشود.
کودکان نسبت به عدالت حساس هستند و ممکن است با دیدن اینکه خواهرش اجازه دارد دیرتر بخوابد یا برادرش اسباببازی جدیدی گرفته اعتراض کند. این واکنش همیشه به معنای حسادت شدید نیست؛ گاهی کودک صرفاً در حال تلاش برای درک مفهوم عدالت است و والدین لازم نیست همه چیز را دقیقاً برابر تقسیم کنند.

تولد خواهر یا برادر جدید و حسادت
یکی از مهمترین موقعیتهایی که حسادت کودک را آشکار میکند، تولد فرزند جدید است. کودک ممکن است رفتارهایی نشان دهد که والدین انتظار ندارند، از جمله دوباره شیشه شیر خواستن، درخواست کمک برای کارهایی که قبلاً خودش انجام میداده، شبادراری و گریههای بیشتر.
آکادمی اطفال آمریکا توصیه میکند در چنین شرایطی والدین برای کودک بزرگتر زمان اختصاصی در نظر بگیرند و او را در بعضی فعالیتهای مربوط به نوزاد مشارکت دهند؛ این کار میتواند احساس کنار گذاشته شدن را کاهش دهد.